Po zabiciu Werdny i odzyskaniu amuletu, bohaterska drużyna została uhonorowana przez Trebora możliwością dołączenia do jego elitarnej gwardii, z czego też skwapliwie skorzystała. Niestety, długo nie nacieszyli się tym zaszczytem. Trebor, pochłonięty całkowicie potęgą amuletu oszalał i popełnił samobójstwo. Wydawało się, że już nic nie zmąci spokoju w Llylgamyn i wreszcie nadejdą lepsze czasy.Werdna nie był jednak jedynym złym czarnoksiężnikiem, którego interesowała władza nad krainą. Niedługo po śmierci Trebora, w Llylgamyn pojawił się inny mąciwoda Davelpus który szturmem wdarł się na zamek, zamordował rodzinę królewską i ogłosił się dożywotnim władcą. W końcu i on został pokonany, ale w trakcie nieustannych walk, zaginęła gdzieś mityczna zbroja, nazywana Knight of Diamonds. Jakby tego wszystkiego było mało, opiekunka miasta, Gnilda, widząc swoją zrujnowaną podczas bitwy świątynię, odebrała mieszkańcom swój wielki dar, magiczną laskę i zapowiedziała, że tylko prawdziwy czempion może ją odzyskać z powrotem. Jak nietrudno się domyślić, to właśnie Tobie przypadnie w udziale to zadanie.Historia, choć zawiła, ma swój dalszy ciąg. Żeby móc stawić się przed obliczem bogini, śmiałek musi wpierw odnaleźć tytułową zbroję inaczej nie będzie godny jakiegokolwiek widzenia. Tyle w teorii, teraz coś niecoś o praktyce. Wizardry II: The Knight of Diamonds nie pozwala stworzyć od podstaw nowej drużyny, trzeba będzie więc użyć starej. Autorzy są zresztą w tym względzie szczerzy aż do bólu i proponują, aby w ogóle nie grać bohaterami poniżej trzynastego poziomu doświadczenia mogą bowiem nie przeżyć nawet pierwszych starć z potworami. Zarówno obsługa gry jak i jej oprawa wizualna nie zmieniła się ani o jotę. Grafika jest tak samo uboga jak w pierwowzorze i tylko wizerunki przeciwników sprawiają lepsze wrażenie. Generalnie, Wizardry II: The Knight of Diamonds to produkt przeznaczony tylko i wyłącznie dla tych, którym spodobała się pierwsza odsłona serii i w dodatku ją ukończyli. Bez wątpienia jest to produkt bardzo dobry, zwłaszcza pod względem merytorycznym, ale skomplikowany interfejs oraz ubóstwo graficzne, mogą skutecznie odpędzić od monitora nawet największego fana gier spod znaku RPG.